Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

абраннік, -а, мужчынскі род
  1. Той, хто абраны для выканання якіх-н. высокіх абавязкаў. Дэпутаты — абраннікі народа. ▪ Усё гэта нова для нас, і самі мы — абраннікі калектыву — таксама нібы панавелі адразу. ← Янка Брыль.
  2. устарэлае Незвычайна здольны, асаблівы чалавек, дзейнасць якога не пад сілу для іншых. Ідэалістычнае ўяўленне пра паэта як абранніка лёсу.
  3. Любімы чалавек; каханак. Відаць, што чакае яна [Гандзя] к вечарку свайго Серафіма, абранніка сэрца, Ля самых Баркоў на сваім хутарку. ← Аляксей Зарыцкі.

❌

абраннік

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова абраннік
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	абра́ннік мн. абра́ннікі
Родны каго? чаго?	абра́нніка мн. абра́ннікаў
Давальны каму? чаму?	абра́нніку мн. абра́ннікам
Вінавальны каго? што?	абра́нніка мн. абра́ннікаў
Творны кім? чым?	абра́ннікам мн. абра́ннікамі
Месны у кім? у чым?	абра́нніку мн. абра́нніках
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

І Бога не гнявіць, і чорту дагадзіць.
Крышыць буракі на абодва бакі.
(и нашим и вашим)

Ты жывеш у недасканалым свеце. Калі ты палюеш на мілфаў — гэта кайф. Калі мілфы палююць на цябе — гэта разбэшчванне малалетніх.

Слова абраннік (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік абраннік — у родным, давальным, творным і месным склоне

абраннік

Навігатар

Мемчыкі