Пунтус

у слоўніках не сустракаецца

гэта

назоўнік
мужчынскі род
уласны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова Пунтус
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	Пунтус мн. Пунтусы
Родны каго? чаго?	Пунтуса мн. Пунтусаў
Давальны каму? чаму?	Пунтусу мн. Пунтусам
Вінавальны каго? што?	Пунтуса мн. Пунтусаў
Творны кім? чым?	Пунтусам мн. Пунтусамі
Месны у кім? у чым?	Пунтусе, Пунтусу мн. Пунтусах
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

прочкі — пакіданне на некаторы час сваёй хаты, сям'і з прычыны нязгоды, неладоў
ісці ў прочкі — сыходзіць з дому, не ўжыўшыся з мужам або жонкай
сабрацца (пайсці) у прочкі — звычайна пайсці ад мужа; пакінуць сям’ю, сваю хату з прычыны неладоў

Шукаў хату вайсковец. Прыйшоў першы раз глядзець, абышоў усе пакоі, вярнуўся ў прыхожую, паказвае на ўваходныя дзверы і пытаецца:
— А там што за пакой?

Puntus — беларуская лацінка

У СЛОЎНІКАХ НЯМА