губа — націск у слове, формы слова

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

гу́ба, -ы, жаночы род
  Тоўсты, у форме капыта грыб, які паразітуе на дрэвах; чага.
губа́¹, -ы́; мн. гу́бы, гу́б, Давальны склон -а́м; жаночы род
  Скурна-мускульная рухомая складка, якая ўтварае край рота. Верхняя губа. Ніжняя губа. Сціснуць губы. Цмокаць губамі.
  •••
  Заячая губа — прыроджанае ненармальнае раздваенне верхняй губы ў чалавека.
  З пенай на губах гл. пена.
  Малако на губах не абсохла у каго гл. малако.
  Надзьмуць губы гл. надзьмуць.
  Развесіць губы гл. развесіць.
губа́², -ы́; мн. гу́бы, губ, Давальны склон -а́м; жаночы род
  Назва марскіх заліваў і бухт на поўначы СССР. Обская губа. Кандалакшская губа.
губа́³, -ы́; мн. гу́бы, губ, Давальны склон -а́м; жаночы род
  гістарычны тэрмін Адміністрацыйна-тэрытарыяльная акруга ў Рускай дзяржаве 16-17 стст., якая адпавядала пазнейшаму павету.
губа́⁴, -ы́, жаночы род
  размоўнае слова Гаўптвахта. — Ну, раскіс. Нервы распусціў, барышня. Вернемся, — на трое сутак на губу. ← Кандрат Крапіва.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	гу́ба мн. гу́бы
Родны каго? чаго?	гу́бы мн. гу́б
Давальны каму? чаму?	гу́бе мн. гу́бам
Вінавальны каго? што?	гу́бу мн. гу́бы
Творны кім? чым?	гу́бай, гу́баю мн. гу́бамі
Месны у кім? у чым?	гу́бе мн. гу́бах
Клічная форма	— мн. —

Слова губа (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік губа — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

Шклянка — для вады. Кантовая шклянка — гранёный стакан.
Конаўка — металічная пасудзіна з ручкай для піцця вады.
Кубак — невялікая, звычайна з ручкай, пасудзіна з гліны ці фарфору для піцця (па-польску філіжанка). У ВКЛ казалі не фарфоравы, а парцалянавы кубак. Аднаразовы кубачак — одноразовый стаканчик.
Келіх — вялікая, звычайна высокая чарка для віна.
Чара — пасудзіна для піцця віна (паэтычнае слова).
Куфель, кухаль — бакал для піва. (?) куфаль
Чарка — невялікая шклянка, прызначаная для піцця спіртных напіткаў (стопка).
Кілішак — чарка на ножцы («міні-келіх»).