губа

Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

гу́ба, -ы, жаночы род
  Тоўсты, у форме капыта грыб, які паразітуе на дрэвах; чага.
губа́¹, -ы́; мн. гу́бы, гу́б, Давальны склон -а́м; жаночы род
  Скурна-мускульная рухомая складка, якая ўтварае край рота. Верхняя губа. Ніжняя губа. Сціснуць губы. Цмокаць губамі.
  •••
  Заячая губа — прыроджанае ненармальнае раздваенне верхняй губы ў чалавека.
  З пенай на губах гл. пена.
  Малако на губах не абсохла у каго гл. малако.
  Надзьмуць губы гл. надзьмуць.
  Развесіць губы гл. развесіць.
губа́², -ы́; мн. гу́бы, губ, Давальны склон -а́м; жаночы род
  Назва марскіх заліваў і бухт на поўначы СССР. Обская губа. Кандалакшская губа.
губа́³, -ы́; мн. гу́бы, губ, Давальны склон -а́м; жаночы род
  гістарычны тэрмін Адміністрацыйна-тэрытарыяльная акруга ў Рускай дзяржаве 16-17 стст., якая адпавядала пазнейшаму павету.
губа́⁴, -ы́, жаночы род
  размоўнае слова Гаўптвахта. — Ну, раскіс. Нервы распусціў, барышня. Вернемся, — на трое сутак на губу. ← Кандрат Крапіва.

❌

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	губа́ мн. гу́бы, (2, 3, 4) губы́
Родны каго? чаго?	губы́ мн. гу́б
Давальны каму? чаму?	губе́ мн. губа́м
Вінавальны каго? што?	губу́ мн. гу́бы, (2, 3, 4) губы́
Творны кім? чым?	губо́й, губо́ю мн. губа́мі
Месны у кім? у чым?	губе́ мн. губа́х
Клічная форма	— мн. —

скарбніца

хлябтаць — прагна піць // піць (віно, спіртныя напіткі) у вялікай колькасці

— Мне, думаеш, лёгка? Буду там чорт ведае з кім тую гарэлку хлябтаць. (Уладзімір Караткевіч)

Слова губа (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік губа — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі