STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова інвалюта
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
інвалю́та мн. інвалю́ты |
| Родны каго? чаго? |
інвалю́ты мн. інвалю́т |
| Давальны каму? чаму? |
інвалю́це мн. інвалю́там |
| Вінавальны каго? што? |
інвалю́ту мн. інвалю́ты |
| Творны кім? чым? |
інвалю́тай, інвалю́таю мн. інвалю́тамі |
| Месны у кім? у чым? |
інвалю́це мн. інвалю́тах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
Хвалілася рэдзька, што з мёдам смачная.
Хваліўся баравік шапкай, ды галавы пад ёй няма.
Калі Зямля не плоская, адкуль тады плоскаступнёвасць?
invaliuta — беларуская лацінка
Слова інвалюта (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік інвалюта — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове інвалюцыя + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› інвалі́днасць (12)
(6) валю́та ‹
› інвалі́дны (9)
(13) фра́нка-валю́та ‹
› інвалідыза́цыя (13)
(10) еўравалю́та ‹
› інвалю́тны (9)
(11) супервалю́та ‹
› інвалюты́ўны (11)
(7) эвалю́та ‹
› інвалюцы́йны (11)
(5) плю́та ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
