Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

лубок, -бка, мужчынскі род
  1. Тое, што і луб (у 2 знач.). На .. [ўслоне] вядро драўлянае, а каля вядра з лубка каробка. ← Платон Галавач.
  2. Тое, што і лубянка. Дзяўчаты ж запяваюць звонка песню Ды йдуць гурмою з лубкамі ў руках: Суніцы сакавітыя на ўзлессі! ← Кастусь Кірэенка.
  3. звычайна мн. (лубкі, -оў). Тонкія дошчачкі, якія накладаюцца на месца касцявога пералому. Рука ў лубках гудзе надаедлівым болем. ← Янка Брыль.
  4. Ліпавая дошка, на якой даўней гравіравалася карціна для друкавання. // Надрукаваная з такой дошкі карціна, якая вызначалася прастатой і даступнасцю вобразаў.

❌

лубок

гэта

назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова лубок
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	лубо́к мн. лубкі́
Родны каго? чаго?	лубка́ мн. лубко́ў
Давальны каму? чаму?	лубку́ мн. лубка́м
Вінавальны каго? што?	лубо́к мн. лубкі́
Творны кім? чым?	лубко́м мн. лубка́мі
Месны у кім? у чым?	лубку́ мн. лубка́х
Клічная форма	— мн. —

Калі я прапускаю трэніроўку на бегавой дарожцы, я прыбаўляю 40 хвілін да наступнай трэніроўкі. Заўтра я буду бегаць да 2027 года.

Слова лубок (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік лубок — у родным, давальным, творным і месным склоне

лубок

Навігатар

Мемчыкі