аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова луніт
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
луні́т мн. луні́ты |
| Родны каго? чаго? |
луні́ту мн. луні́таў |
| Давальны каму? чаму? |
луні́ту мн. луні́там |
| Вінавальны каго? што? |
луні́т мн. луні́ты |
| Творны кім? чым? |
луні́там мн. луні́тамі |
| Месны у кім? у чым? |
луні́це мн. луні́тах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
як скура́т на агні́ (круціцца, выкручвацца) — даказваць сваю непрычыннасць, невінаватасць у якой-н. справе, звычайна нядобрай, выгароджваць сябе; празмерна, залішне выкручвацца
вы не бульбашы — вы бульбусы, вось доказ:
Так, звузіла сваё значэнне слова бульба, якое ў лацінскай мове значыла клубень, караняплод (лац. bulbus — «клубень»), а ў беларускай толькі пэўны від караняплодаў. Юргелевіч.
lunit — беларуская лацінка
Слова луніт (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік луніт — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове лунка + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› Луніне́ц (7)
(7) стэрні́т ‹
› луніне́цкі (9)
(7) этэрні́т ‹
› лу́нінскі (8)
(5) дуні́т ‹
› лу́нка (5)
(6) алуні́т ‹
› лункакапа́льнік (14)
(5) муні́т ‹
› лу́нненскі (9)
(6) эпуні́т ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.