STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова самаабвінавачанне
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
самаабвінава́чанне мн. самаабвінава́чанні |
| Родны каго? чаго? |
самаабвінава́чання мн. самаабвінава́чанняў |
| Давальны каму? чаму? |
самаабвінава́чанню мн. самаабвінава́чанням |
| Вінавальны каго? што? |
самаабвінава́чанне мн. самаабвінава́чанні |
| Творны кім? чым? |
самаабвінава́чаннем мн. самаабвінава́чаннямі |
| Месны у кім? у чым? |
самаабвінава́чанні мн. самаабвінава́чаннях |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
пайсці ў (на) раздабы́ткі — каб раздабыць што-н., разжыцца на што-н.
— Заходзь, даражэнькі. Госць у хаце — Бог у хаце.
— Слухай, ты багаты на грошы? Пазыч мне грошай!
— І кот не мыўся, і госць з’явіўся. Ідзі, куды ішоў.
samaabvinavačannie — беларуская лацінка
Слова самаабвінавачанне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік самаабвінавачанне — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове самаабвінавачванне + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› самаабаро́на (11)
(13) унутрыба́чанне ‹
› самаабаро́нны (12)
(11) вінава́чанне ‹
› самаабве́шчаны (13)
(13) абвінава́чанне ‹
› самаабвінава́чванне (18)
(12) звінава́чанне ‹
› самаабдзіма́льны (15)
(8) гва́чанне ‹
› самаабклада́нне (14)
(10) дзіва́чанне ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
