мы абнавілі спэл-чэкер...

ацаніце

ў
і
ты́чма — прыслоўе тычы́начка — назоўнік
канцэпт

тычына

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова тычына
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон адзіночны лік
множны лік
Назоўны
хто? што?		 тычы́на

мн.  тычы́ны
Родны
каго? чаго?		 тычы́ны

мн.  тычы́н
Давальны
каму? чаму?		 тычы́не

мн.  тычы́нам
Вінавальны
каго? што?		 тычы́ну

мн.  тычы́ны
Творны
кім? чым?		 тычы́най, тычы́наю

мн.  тычы́намі
Месны
у кім? у чым?		 тычы́не

мн.  тычы́нах
Клічная форма —

мн.  —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Будзе час — будзе і квас, не ўсё за раз.
Будзе пара — вырасце трава.


З беспілотнымі таксоўкамі таксісты нарэшце змогуць засяродзіцца на сваіх асноўных бізнесах, пра якія гавораць.


tyčyna — беларуская лацінка

Слова тычына (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

назоўнік тычына — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзе паставіць націск у слове тычыначка + часціна мовы

выпадковае

спецпошук

правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0


› тычкавы́ (7)

(7) прычы́на ‹

› тычко́м (6)

(11) самапрычына ‹

› ты́чма (5)

(12) першапрычы́на ‹

› тычы́начка (9)

(10) зубаты́чына ‹

› тычы́нка (7)

(9) прыты́чына ‹

› тычы́нкавы (9)

(11) бязма́льчына ‹


Мемчыкі

трохмоўны цэннік

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

локшына