Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

чучала, -а, ніякі род
  1. Набітая чым-н. скура жывёлы або птушкі, якая знешнім выглядам нагадвае жывую жывёлу ці птушку. Чучала мядзведзя. ▪ — А я зрабіў у падарунак школе чучала палярнай савы, — паведаміў Тынэлькут. — Яна зусім як жывая. ← Ядвіга Бяганская. Калі на палях заканчваюцца ўсе работы, можна добра папаляваць з чучаламі на цецерукоў. ← Рыгор Ігнаценка. // Фігура чалавека, зробленая з гліны, воску, саломы або набітай чым-н. адзежы чалавека. У тэатрах і кабарэ загулялі чучалы Вільгельма і Франца-Язэпа. ← Цішка Гартны.
  2. Пра неахайнага, бруднага, непрыгожа апранутага чалавека. [Насця:] — Ну, паглядзі ты [Кузьма] на сябе: на каго ты падобен у гэтым рызмане? Дзе ж ёсць другое такое пудзіла на свеце? Не чалавек, а чучала! ← Якуб Колас.
  3. размоўнае слова Ужываецца як лаянкавае слова. — Чучала! — паслаў.. [стражніку] Рыгор удагон і ў момант выпусціў з памяці паліцэйскага. ← Цішка Гартны.

❌

чучала

гэта

— неахайны, брудны чалавек

назоўнік
ніякі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова чучала
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	чу́чала мн. чу́чалы
Родны каго? чаго?	чу́чала мн. чу́чал
Давальны каму? чаму?	чу́чалу мн. чу́чалам
Вінавальны каго? што?	чу́чала мн. чу́чал
Творны кім? чым?	чу́чалам мн. чу́чаламі
Месны у кім? у чым?	чу́чале мн. чу́чалах
Клічная форма	— мн. —

Слова чучала (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік чучала — у родным, давальным, творным і месным склоне

чучала

Навігатар

Мемчыкі