мы абнавілі спэл-чэкер...

ацаніце

ў
і
вяро́ўчаны — прыметнік вярста́ — назоўнік
канцэпт

вяроўчына

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова вяроўчына
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон адзіночны лік
множны лік
Назоўны
хто? што?		 вяро́ўчына

мн.  вяро́ўчыны
Родны
каго? чаго?		 вяро́ўчыны

мн.  вяро́ўчын
Давальны
каму? чаму?		 вяро́ўчыне

мн.  вяро́ўчынам
Вінавальны
каго? што?		 вяро́ўчыну

мн.  вяро́ўчыны
Творны
кім? чым?		 вяро́ўчынай, вяро́ўчынаю

мн.  вяро́ўчынамі
Месны
у кім? у чым?		 вяро́ўчыне

мн.  вяро́ўчынах
Клічная форма —

мн.  —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

На дзень вяселле, а навек мучэнне.


У маленстве вам кажуць: не бяры цукеркі ад незнаёмцаў. А потым адпраўляюць браць цукеркі ад незнаёмцаў і робяць з гэтага свята.

Як гэта называецца? (ніўалэХ)

viaroŭčyna — беларуская лацінка

Слова вяроўчына (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

назоўнік вяроўчына — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзе паставіць націск у слове вярста + часціна мовы

выпадковае

спецпошук

правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0


› вяро́за (6)

(9) шалё́ўчына ‹

› вяро́ўка (7)

(8) дзіўчына ‹

› вяро́ўчаны (9)

(9) каро́ўчына ‹

› вярста́ (6)

(8) дзяўчы́на ‹

› вярста́к (7)

(12) цар-дзяўчы́на ‹

› вярста́льнік (11)

(7) ба́ччына ‹


Мемчыкі

трохмоўны цэннік

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

бібліятэкары