Drukarnik™ вылучае b-варыянты і пазабазавае.
Ці дапушчальна правяраць ТСБМ-1984 па правілах-2010?

вяроўка, -і, ДМ -ўцы; Родны склон мн. -ровак; жаночы род
  Звітыя, скручаныя ў выглядзе шнура пасмы (пянькі, лёну і пад.). Канапляныя вяроўкі. Увязаць воз вяроўкай.
  •••
  Біць вяроўкі з каго гл. віць.
  Вяроўка плача па кім — пра таго, хто заслугоўвае пакарання.
  З ветру вяроўкі віць гл. віць.
  Загуляць на вяроўках гл. загуляць.
  І на вяроўцы не зацягнеш каго гл. зацягнуць¹.
  Сам на сябе вяроўку суча гл. сукаць.
  Цягнуць на вяроўцы каго гл. цягнуць.

❌

вяроўка

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова вяроўка
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	вяро́ўка мн. вяро́ўкі
Родны каго? чаго?	вяро́ўкі мн. вяро́вак
Давальны каму? чаму?	вяро́ўцы мн. вяро́ўкам
Вінавальны каго? што?	вяро́ўку мн. вяро́ўкі
Творны кім? чым?	вяро́ўкай, вяро́ўкаю мн. вяро́ўкамі
Месны у кім? у чым?	вяро́ўцы мн. вяро́ўках
Клічная форма	— мн. —

Слова вяроўка (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

Беларуска-рускі слоўнік, трохтомнік (2012)
Вялікі слоўнік беларускай мовы: арфаграфія, акцэнтуацыя, парадыгматыка (2012)
Граматычны слоўнік назоўніка (2008)
Слоўнік беларускай мовы (2012)
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (1996)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы, пяцітомнік (1977-1984)

назоўнік вяроўка — у родным, давальным, творным і месным склоне

Навігатар

Мемчыкі

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.