мы абнавілі спэл-чэкер...

ацаніце

ў
і
дзьмухаве́ц — назоўнік дзьмухану́ць — дзеяслоў
канцэпт

дзьмуханне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова дзьмуханне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон адзіночны лік
множны лік
Назоўны
хто? што?
дзьму́ханне

мн.  дзьму́ханні
Родны
каго? чаго?
дзьму́хання

мн.  дзьму́ханняў
Давальны
каму? чаму?
дзьму́ханню

мн.  дзьму́ханням
Вінавальны
каго? што?
дзьму́ханне

мн.  дзьму́ханні
Творны
кім? чым?
дзьму́ханнем

мн.  дзьму́ханнямі
Месны
у кім? у чым?
дзьму́ханні

мн.  дзьму́ханнях
Клічная форма

мн. 

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

на кані і пад канём — у самых разнастайных, прыемных і непрыемных сітуацыях (быць, пабываць і пад.)


хлопчык: хоча сэксу
мужчына: хоча пакласці галаву табе на калені і наскардзіцца на ўсіх навокал


dźmuchannie — беларуская лацінка

Слова дзьмуханне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

назоўнік дзьмуханне — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзе паставіць націск у слове дзьмушынка + часціна мовы

выпадковае

спецпошук

правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0


дзьму́ты (7)

(7) гу́ханне

дзьму́х (6)

(7) жу́ханне

дзьмухаве́ц (10)

(8) слу́ханне

дзьмухану́ць (11)

(12) абдзьму́ханне

дзьмухаўцо́вы (12)

(8) апуха́нне

дзьму́хаць (9)

(9) напуха́нне


Мемчыкі

трохмоўны цэннік

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

сёрбае

* сёрб(ае)