STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
мужчынскі род
агульны, адушаўлёны, асабовы
не скарачэнне
2-е скланенне
праскланяць слова заручнік
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
зару́чнік мн. зару́чнікі |
| Родны каго? чаго? |
зару́чніка мн. зару́чнікаў |
| Давальны каму? чаму? |
зару́чніку мн. зару́чнікам |
| Вінавальны каго? што? |
зару́чніка мн. зару́чнікаў |
| Творны кім? чым? |
зару́чнікам мн. зару́чнікамі |
| Месны у кім? у чым? |
зару́чніку мн. зару́чніках |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
мара́ — прывід, здань, насланнё
Вось-вось пакажацца звяруга!.. Ды доўга гэта штось патуга — Няма, а быць ужо пара. Цьфу, ты! Што ж гэта за мара? (Якуб Колас)— Увечары карысна выпіць келіх добрага віна.
— А калі няма з кім?
— Тады два.
zaručnik — беларуская лацінка
Слова заручнік (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік заручнік — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове заручоначка + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› заруча́цца (9)
(7) ану́чнік ‹
› заруча́ць (8)
(6) ручні́к ‹
› зару́чка (7)
(8) дару́чнік ‹
› зару́чны (7)
(8) нару́чнік ‹
› заручо́начка (11)
(8) пару́чнік ‹
› заручо́нка (9)
(16) генера́л-пару́чнік ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
Рукавічка.