свянчэнне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова свянчэнне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	свянчэ́нне мн. свянчэ́нні
Родны каго? чаго?	свянчэ́ння мн. свянчэ́нняў
Давальны каму? чаму?	свянчэ́нню мн. свянчэ́нням
Вінавальны каго? што?	свянчэ́нне мн. свянчэ́нні
Творны кім? чым?	свянчэ́ннем мн. свянчэ́ннямі
Месны у кім? у чым?	свянчэ́нні мн. свянчэ́ннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

Раскажаш пра вераб'я, а перакажуць пра жураўля.

(з камара каня рабіць)

У зборніку беларускіх прыказак і прымавак ёсць прыказка з назоўнікам бусел: Дзе бусел вядзецца — там шчаслівае месца. Бусел, паводле даўніх народных вераванняў, лічыўся птушкай свяшчэннай. Той хаце, на якой або паблізу якой бусел ладзіць сваё гняздо, ён прыносіць шчасце.

sviančennie — беларуская лацінка

Слова свянчэнне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: