STARNIK
STARNIK
аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова свярбота
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
свярбо́та мн. свярбо́ты |
| Родны каго? чаго? |
свярбо́ты мн. свярбо́таў, свярбо́т |
| Давальны каму? чаму? |
свярбо́це мн. свярбо́там |
| Вінавальны каго? што? |
свярбо́ту мн. свярбо́ты |
| Творны кім? чым? |
свярбо́тай, свярбо́таю мн. свярбо́тамі |
| Месны у кім? у чым? |
свярбо́це мн. свярбо́тах |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
збаёдаць
// Згубіць, невядома дзе падзець.
// Загубіць, знішчыць.
// Марна патраціць (змарнаваць), перавесці.
— Чаму вы сталі выкладчыкам?
— Разумееш… Калі размаўляць з сабой сам-насам, гэта шызанутасць. А калі размаўляць з сабой пры студэнтах — гэта лекцыя.
sviarbota — беларуская лацінка
Слова свярбота (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік свярбота — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове свярбоцінка + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› свярбе́нне (9)
(10) прафрабо́та ‹
› свярбецца (9)
(7) журбо́та ‹
› свярбе́ць (8)
(7) турбо́та ‹
› свярбо́цінка (11)
(6) субо́та ‹
› свярбу́чы (8)
(9) хвальбо́та ‹
› свярбу́чы (8)
(6) любо́та ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.
