аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік
назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне
праскланяць слова мара
як правільна пісаць і куды ставіць націск
| склон | адзіночны лік множны лік |
|---|---|
| Назоўны хто? што? |
мара́ мн. мары́ |
| Родны каго? чаго? |
мары́ мн. ма́р |
| Давальны каму? чаму? |
мары́ мн. мара́м |
| Вінавальны каго? што? |
мару́ мн. ма́р |
| Творны кім? чым? |
маро́й, маро́ю мн. мара́мі |
| Месны у кім? у чым? |
мары́ мн. мара́х |
| Клічная форма | — мн. — |
скарбніца
мара́ — прывід, здань, насланнё
Вось-вось пакажацца звяруга!.. Ды доўга гэта штось патуга — Няма, а быць ужо пара. Цьфу, ты! Што ж гэта за мара? (Якуб Колас)— Здаецца, вы сказалі, што я вядзьмарка, старая баба, качарга і змяя, — ці праўда гэта?
— Гэта праўда, але я гэтага не казаў.
mara — беларуская лацінка
Слова мара (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:
назоўнік мара — у родным, давальным, творным і месным склоне
дзе паставіць націск у слове марабу + часціна мовы
правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0
› мар'я́нка (8)
(6) Анкара́ ‹
› мар'я́ннік (9)
(7) машкара́ ‹
› мар'я́ннікавы (12)
(5) Кла́ра ‹
› марабу́ (6)
(8) закама́ра ‹
› марабу́т (7)
(8) кара́мара ‹
› Мара́вія (7)
(6) Сама́ра ‹
Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.