аішка можа і напіша табе сачыненне,
але памылкі знойдзе друкарнік

drukarnik.app

ў
і
ма́ра — назоўнік марабу́ — назоўнік
канцэпт

мара

гэта

назоўнік
жаночы род
агульны, адушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
1-е скланенне

праскланяць слова мара
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон адзіночны лік
множны лік
Назоўны
хто? што?
мара́

мн.  мары́
Родны
каго? чаго?
мары́

мн.  ма́р
Давальны
каму? чаму?
мары́

мн.  мара́м
Вінавальны
каго? што?
мару́

мн.  ма́р
Творны
кім? чым?
маро́й, маро́ю

мн.  мара́мі
Месны
у кім? у чым?
мары́

мн.  мара́х
Клічная форма

мн. 

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

мара́ — прывід, здань, насланнё

Вось-вось пакажацца звяруга!.. Ды доўга гэта штось патуга — Няма, а быць ужо пара. Цьфу, ты! Што ж гэта за мара? (Якуб Колас)

— Здаецца, вы сказалі, што я вядзьмарка, старая баба, качарга і змяя, — ці праўда гэта?
— Гэта праўда, але я гэтага не казаў.


mara — беларуская лацінка

Слова мара (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках:

назоўнік мара — у родным, давальным, творным і месным склоне

дзе паставіць націск у слове марабу + часціна мовы

выпадковае

спецпошук

правапіс на базе bnkorpus.info
ліцэнзія CC BY-SA 4.0


мар'я́нка (8)

(6) Анкара́

мар'я́ннік (9)

(7) машкара́

мар'я́ннікавы (12)

(5) Кла́ра

марабу́ (6)

(8) закама́ра

марабу́т (7)

(8) кара́мара

Мара́вія (7)

(6) Сама́ра


Мемчыкі

трохмоўны цэннік

Зрабіце трохмоўныя цэннікі — і беларусам не спатрэбяцца слоўнікі.

відэазапіс