цвірчанне

гэта

назоўнік
ніякі род
агульны, неадушаўлёны, неасабовы
не скарачэнне
2-е скланенне

праскланяць слова цвірчанне
як правільна пісаць і куды ставіць націск

склон	адзіночны лік множны лік
Назоўны хто? што?	цвірча́нне мн. цвірча́нні
Родны каго? чаго?	цвірча́ння мн. цвірча́нняў
Давальны каму? чаму?	цвірча́нню мн. цвірча́нням
Вінавальны каго? што?	цвірча́нне мн. цвірча́нні
Творны кім? чым?	цвірча́ннем мн. цвірча́ннямі
Месны у кім? у чым?	цвірча́нні мн. цвірча́ннях
Клічная форма	— мн. —

арфаграфічны слоўнік

скарбніца

кеміць — разумець, разбірацца, цяміць
цяміць — разумець сэнс падзей, гаворкі і пад.; разбірацца, кеміць
шалопаць — кумекаць, цяміць, разумець

— Мілая, ты пакрыўдзілася?
— Не.
— А дзе мой ручнік?
— На швабры.

cvirčannie — беларуская лацінка

Слова цвірчанне (націск і правільнае напісанне) падаецца ў слоўніках: